-Ja to ci zazdroszczę. Masz wyjątkowe imię, nie to co moje. Takie pospolite, sama powiedz podoba ci się imię Zuzka?
-Każde jest lepsze niż Miód, ciekawa jestem co moja matka miała w głowie, gdy wymyślała mi imię. Szkoda, że jestem w bidulu.-zasmuciłam się.
-Hej, misia nie smuć się. Na pewno ktoś cię kiedyś adoptuje.-przytuliła mnie Chasmir*, ona to ma zjawiskowe imię. Takie elegancie, a zarazem nietypowe.
-Nie prawda!-oburzyłam się. -Nikt nie chce tych starszych, bo starsi sprawiają problemy.-dodałam.
-Słyszałaś o Nince?-zagadnęła Victoria.
-Nie.-pokręciłam głową.
-Niedawno została adoptowana.-powiedziała zabierając ze stołu pustą tackę ze stołówki, w drugiej ręce zaś trzymała kanapkę z szynką.
-C-co?-zakrztusiłam się kęsem jedzenia.-Przecież ona ma czternaście lat!
- I dlatego ja nigdy nie tracę nadziei.-uśmiechnęła się.
Chasmir jest naprawdę cudowna! Jeśli miałabym ją opisać z wyglądu zrobiłabym to tak:
Jej włosy są karbowane, mają dwa różne odcienie: ciemnego brązu i jasnego blondo-brązu. Ma ciemną karnację, jednak nie za ciemną. Usta ma delikatnie różowe, a zęby zawsze białe.Często nosi biżuterię, nikt nie wie jak znalazła się w Domu Sierot, chodzą plotki, że jej dom był przeklęty, a złe duchy zabiły jej rodziców. Nie chcę mi się w to wierzyć. Rozsądek podpowiada, że to stek bzdur. Chas nienawidzi nosić mundurka DSu, więc najzwyczajniej w świecie skompletowała swój własny, który składa się z:
białego podkoszulka, różowych ogrodniczek, na których podoczepiała wesołe nadruki albo plakietki. Lubię patrzeć na kolorowe przywieszki. Ostatnio pokazała mi nową przywieszkę od dalekiej cioci, Hildegardy. Jest czarna, ale przyszyto do niej białą koronkę-cudowna! Chasmir ma też znaczek naszego ośrodka.
-Ziemia do Honey!-zamachała mi ręką przed twarzą.
-O co chodzi?
-Jest 18.00. Trzeba się stawić w pokojach.-mruknęła.
*Chasmir-czyt. Kaszmir
